kracht zand huid

De Put

Afgelopen dinsdag moest ik voor een afspraak met de tandarts in de buurt zijn waar ik ben opgegroeid. Veel is daar niet meer van over: voor zover mijn herinneringen niet verdwenen zijn, liggen ze verborgen tussen flats die ik niet ken. Mijn ouderlijk huis heeft ook jaren op de nominatie gestaan om gesloopt te worden. Elke keer als ik daar in de afgelopen jaren de hoek omkwam, stond de woning echter nog fier overeind - alsof ze vastbesloten was voor altijd het ijkpunt voor mijn herinneringen te blijven. Maar dinsdag had ik al voor ik die hoek omging het gevoel verdwaald te zijn.

Vanachter de omheining keek ik naar de bouwput - mijn jeugd. Een belangrijk deel van mijn leven leek me te zijn afgenomen, het bestaan ervan ontkend. Tientallen verkleurde foto’s thuis ten spijt, het tastbare bewijs van al mijn ervaringen was niet langer beschikbaar, onvindbaar tussen het puin of gewoon weg. Vergeefs speurden mijn ogen nog naar die ene kleine aanwijzing dat ik hier had gewoond: de voetbalhelden waar ik mijn geheime muur in de kast mee vol had geplakt, mijn posters uit Muziek Expres op zolder. Een stukje van het psychedelische slaapkamerbehang desnoods. Toen pas begon me te dagen dat wat ik zocht veel dichterbij te vinden was... bij dat gat in de grond vlak voor me.

Wordt vervolgd...