Ik slenterde over straat en keek voor me uit. Ik liep op een verwaarloosd weggetje. De tegels van de weg waren inmiddels scheef gegroeid door het onkruid dat er onderuit groeide. Bij elke stap die ik nam lette ik op waar ik mijn voet zette. Aarzelend. Het was het weggetje dat ik al zo vaak had belopen. Ik kon nog precies aanwijzen waar de gaten in de weg zaten, maar iets was opeens zo anders.
Ik keek naar de tuinhekken die ik ondertussen passeerde. Het weggetje zou me naar de achtertuin van mijn huis leiden. Een groen hek, een bruin hek, een wit hek, vervolgens weer een bruin hek. Ik bleef rechtdoor lopen terwijl ik me op de tuinhekken concentreerde. Er stonden zoveel verschillende tuinhekken. Ik stapte wat steviger door.
Op een gegeven moment stond ik abrupt stil. Ik keek achter me, naar de weg die ik bewandeld had en de gepasseerde tuinhekken. Mijn hoofd leek even helemaal leeg te zijn. Ik keek naar de tuinhekken, maar geen één hekje voelde herkenbaar aan. Geen één hek herkende ik als mijn tuinhek. Waar was mijn tuinhek gebleven? Was ik gewoon pal voorbij mijn tuin gelopen?
...
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten